روز کودک

امروز می‌خواهم از کودکانی بگویم که دیگر حتی نفس نمی‌کشند؛ کودکانی که پیکرهای کوچکشان تکه‌تکه شده و ب همراه رؤیاهایشان زیر آوار مانده است...

کودکانی که سقف آرزوهایشان به پهنا و بلندای آسمان بود، اما به معنای واقعی کلمه، عمرشان کوتاه..

یکی می‌خواست معلم شود و درس زندگی بیاموزاند؛ دیگری می‌خواست خلبان شود، در آسمان آبیِ بی‌کران پرواز کند و میان ابرها برای خودش لانه‌ای بسازد تا در رؤیاهایش زندگی کند..

بیایید از آن نوزاد سه‌روزه‌ای یاد کنیم که هنوز چشم به جهان نگشوده، از دنیا رفت.
از پسری که هنوز هم پیکرش پیدا نشده..
بیایید از کوله‌پشتیِ پر از امیدی بگوییم که هر روز با شوق روی شانه‌های کوچک و کم‌توانش می‌گذاشت و راهی مدرسه می‌شد؛ از تمام آن امیدها، تنها کوله‌پشتی‌اش به جا ماند...
بیایید از کودکانی بگوییم که نه سقفی برای خوابیدن دارند و نه نان و آبی برای خوردن.
از کودکانی که لحظه به لحظه‌ی زندگی‌شان در میان جنگ گذشته و سال‌هاست صدای انفجار و بمب، لالایی شب‌هایشان شده است.

۱۱ خرداد مصادف با ۱ ژوئن، در بیش از ۵۰ کشور جهان، روز کودک است؛ اما وقتی به قول خودشان «بهترین کشور دنیا» حتی جایگاه پررنگی برای این روز در تقویمش ندارد، چه انتظاری می‌توان داشت؟
چه انتظاری می‌توان داشت
از رژیم اشغالی که سال‌هاست به کودکان غزه رحم نکرده..
چه انتظاری می‌توان داشت
از مردی که به دختران و کودکان سرزمین خود نیز رحم نکرده و حال می‌خواهد برای ما آزادی به ارمغان بیاورد..?!
خنده دار است
بگذریم؛ اصلاً دیگر چه فرقی می‌کند که روز کودک را داشته باشند یا نداشته باشند؛ وقتی هنوز کودکانی هستند که حق زندگی کردن، بازی کردن، درس خواندن و رؤیا دیدن از آنها گرفته شده است.
امروز، روز کودک بود؛ اما برای خیلی از کودکان، سال‌هاست که کودکی به پایان رسیده است اما انسانیت نباید آن‌ها را فراموش کند..