از توران تا روم، همه زیر سایهٔ نام ایران

فردوسی در روزگاری که عربی زبان رسمی می‌شد، جرات کرد و حماسه‌ای به پارسی سرود. او مرزهای جغرافیایی را نه با نیزه، که با واژه پاسداشت. «چو ایران نباشد تن من مباد» فقط یک بیت نیست؛ پیام نسلی است که حاضر نیست هویت خود را فراموش کند.