یادداشت

🔰احیای امر دانشگاه
✍محمد مهدی نور محمدی پس از ۳۰ شبانه روز حضور پر حرارت مردم در خیابان، ابعاد تازه ای از مفهوم واقعی ملت در ایران و جامعه ایرانی آشکار شده ، پدیده ای که شبیه آن در طول تاریخ حیات اجتماعی جوامع متمدن از غرب تا شرق عالم اگر نگوییم بی نظیر،حتما کم نظیر است.
موقعیتی که بسیاری از اندیشمندان و متفکران از تحلیل و واکاوی آن عاجز مانده اند.
همچنان که بهترین پاسخی که می‌توان برای آن پیدا نمود، منشأ گرفته از فرهنگ و تمدن ایران است.
طی دهه های گذشته پس از پیروزی انقلاب، بسیاری از دانشگاهیان پیش بینی های متعددی از آینده جامعه ایران داشتند.
گفته های پر تناقضی که با واژگان پر طمطراق سعی در صورت بندی جامعه ایران مطابق با معیارهای مطلوب و خاستگاه فکری خود داشته اند.
اکنون که در برهه زمانی تعیین کننده ای از حیات ملت ایران قرار داریم، دیگر آنچنان صدایی از آنها بلند نمی شود و مات و مبهوت عظمت این ملت رشید شده اند.
شاید تنها شخصی یا جزو معدود اشخاصی که این ملت بالنده را به خوبی شناخته و به مخاطب خود معرفی می‌نمود، رهبر شهید و فرزانه انقلاب، حضرت آیت الله سید علی خامنه ای -رحمت الله علیه- بود.
ایراندوستی که معرفتی عمیق نسبت به ملت ایران داشت و مستمرا این معرفت را به همگان گوشزد می کرد
آنچنان که با نظر به بیانات نخستین خلف صالح رهبر شهید، حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای -مدظله العالی- نیز استمرار این گفتمان همچنان پابرجاست.

برخلاف آنان که نسبت ایرانیت را جدای از معارف اسلام عزیز می‌دانستند، این تجمعات عزت آفرین که یقیناً مکمل اقتدار نظامی کشور است، نشان داد میان ایرانیت و اسلامیت نه تنها تناقض وجود ندارد، بلکه نسبتی وثیق و اصیل برقرار بوده و اساسا جدایی ناپذیرند.
حال پرسشی که ایجاد می‌شود این است که اساسا این سنخ دانشگاهیان یعنی روشنفکران و اندیشه ورزان غربزده چه زمانی قرار است وظیفه خویش در قبال این ملت و جامعه را انجام دهند؟
در این هنگام بجای آنکه موضعی روشن و سازنده برای آگاهی و رشد ملت داشته باشند، سکوت عافیت طلبی اختیار کرده اند. سکوتی که نشان از اشتباه در نظام محاسباتی و دستگاه اندیشه ای این جماعت به اصطلاح دانشم