عمویم عباس؛ امانِ اهل حرم

کربلا، جایی بود برایِ یافتنِ خویش؛

و عباس، جایی بود که «خود» را در «فداکاری» یافت.

«مولا، أَنا عَبْدُک»… فقط همین

او تشنه آمد، تشنه رفت
وفا را در «بازوانِ» او دفن کردند