حاجی زاده های آینده...

قدشان به پرده‌ی نقاشی‌شده‌ی پشتشان نمی‌رسید؛ تا زمینه یک‌دست شود!
آجر زیر پایشان گذاشتیم؛
باز هم نرسید!
کلاه‌خود، بسیار سنگین بود
بااحتیاط روی سرشان می‌گذاشتیم و می‌گفتیم:«سنگین است‌ها! مواظب باش!»
و آرام و نرم نرمک دستمان را شل می‌کردیم تا به سنگینی آن عادت کنند…
رها که می‌کردیم؛ ذوق زده نگاهمان می‌کردند
ما هم پشت دوربین با دیدن #مشت‌گره‌کرده‌ که #ارثیه‌ی_پدری‌مان است ذوق می‌کردیم و نمی‌توانستیم قربان صدقشان نرویم!
مردمِ عجیبی هستیم!
وسط جنگ از خیابان جدا نمی‌شویم؛
وسط جنگ به مغازه‌ها حمله‌ور نمی‌شویم؛
و وسطِ جنگ دستِ کودکانمان را می‌گیریم و به میدان می‌آوریم!
حقا که #مبعوث‌شده‌ ایم!