فرات؛ شرمنده از وفایِ عباس

«آب، تشنه‌ی لب‌های تو بود، اما تو تشنه‌ی وفای خود بودی. ای که وقتی به رودخانه‌ی فرات رسیدی، از عطش گذشتی تا از پیمانِ برادر نگذری.

امشب، فرات از شرمندگی، لرزان است و آب، در جستجوی آن دست‌های پر از وفا می‌گردد.

شرمنده از توست ای عباس، که آب، پیش از تو به مأموریتِ عطش رسید…»